3 ay kasılsa çok rahat halledilir bence, sorular da zor değilmiş zaten. kitaptan çalışmaktan ziyade bilen biri anlatırsa çok daha hızlı ilerleyebilir.

her birisi 1'er aydan 3 ayda oturur.
önce konu anlatımlı bir soru bankası alıyorsunuz.
sonra trigonometri'deki tüm formülleri başlık başlık bir kağıda yazıyorsunuz.
her başlık ile ilgili soru 5'er soru yazıp formülleri oturtuyorsunuz.
10 çeşit formül başlığı olmalıydı yanlış hatırlamıyorsam.
3 günde bir başlık halledilirse bir ayı böyle bitiririz.

türev-integral ise daha çok anlamaya yönelik ve formülleri görece daha kolay.
soru çeşidi fazla.

böyle yoğunlaşmak yerine önce trigonometriyi halletsin sağlam bir şekilde (aksi takdirde türev ve integralde de trigonometri kullanacağımız için çok zorlanır).
türev ve integrali de azar azar ama hergün çalışarak halledebilirsiniz.yeter ki son aya bırakmayın

3 ay bunlar için yeterli. internette birsürü yardımcı kaynak var çalışabilir. yös'te mantık soruları ağırlıklı ve zor diye biliyorum ben o konuları kassın bence özellikle.

Öğrensin. Sonraki hayatında da işine çok yarayacaktır. Belki pazarda markette kullanmayacak ama bir şeyi öğrenmeyi öğrenecektir. İşine yaramayacak diye öğrenmezlik etmesin.

1.5 santim fark var. bence her turlu sigar. eger sert bavullardan degilse cok rahat sert bavulsa hicbir sekilde kuculmuyorsa emin olamadim ama bas ustundeki yerlerin yuksekligi sanki 25 santimden daha fazla yine sigar. ben kocaman valizleri sokuyorum kabine. birsey demiyorlar

Sert olanlardan. Ben de o yuzden karar veremedim.

kabin bagajında kolay kolay sorun çıkmıyo diye biliyorum ben zaten seninki de sığar muhtemelen.

Hiçbir alevi "Aleviler" ve "Müslümanlar" diye ayrım yapmaz bundan emin ol eğer yapıyorlarsa asimile olmuş demektir. Ayrıca entryde ki çarpıklık derken ne demek istediğini anlamadım.

bizim bakış açımız her zaman olduğu gibi hiç bir şey üzerinde hiç kadar etkisi olacağı için bir önemi yoktur.

dünya tr.wikipedia.org

şöyle bir din varken. insanların neye nasıl inandığı inanırken ne olduğunu tartışmak bile artık geride kalmalı.

gerek yok.

en yakın iş arkadaşım yehova şahitlerinden. ev arkadaşım ateist. patronum hindu. eski sevgilim budist. ev arkadaşım hariç hepsini çok seviyorum, çünkü ev arkadaşım sifonu çekmiyor. başka bir şey dememe gerek olduğunu sanmıyorum.

ilkokul 5 ve 8 de, o zaman tam orta öğretim olmuştu...

Sıra arkadaşım aleviymiş. Ordu'lu. ki alevilik ne bilmezdim. 3 sene beraber oturduk. bir kere bile konu olacak durum olmadı.

hala en sevdiğim ilkokul arkadaşımdır.

musluman. alevilerin sunnilerle bir problemi yok. her ne kadar yakilsa da, dovulse de, katledilse de kin gutmuyorlar. bu ne tur bi naiflik bilemiyorum. hicbir alevinin sunniye "hmmm sunni misiiiiin??? hmmm" dedigini duymazsin cunku umrunda degik hangi mezhep/dine ait oldugu. karakter on planda.

Entryde bi çarpıklık yok sadece saygı duydugumuz kişilerin resimlerini asıyoruz olay bu. Müslüman alevi diye bir ayrım da yapmadim bugüne kadar bir alevi olarak. Sadece camiye gitmiyoruz bunun sebebi de hz.ali'nin camide namaz kılarken öldürülmüş olmasi. Bence ayrım sadece kültürel farklılıktan geliyor.

Alevileri müslüman kabul ederim. Sünniyim.

Ama Hz muhammed'i kabul etmiyorlarsa o zaman durum değişir

Alevilik İslam dini ile eski Türk inanışı olan Şamanizmin sentezlenmiş halidir.
Sünnilik ise İslam+Arap kültürünün sentezlenmesidir.

"Tabii ki müslümanız" diyen bir aleviye rastlamadım ben hiç, genelde "onlar da müslüman" diyen müslümanlar gördüm..
Takılmamak lazım böyle şeylere herkes nasıl istiyorsa öyle tanınmasını kendini, neye istiyorsa ona inansın, başkaları karışmasa her şeye ne kadar güzel olacak..

Alevilik mezheptir fakat günümüzde mezheplikten çok felsefi ve kültürel bir anlam ifade ediyor. Temelinde tabii ki Müslümanlar, bizim kişisel olarak Aleviler Müslüman değildir diye bir ayrım yapmamız söz konusu olamaz. Fakat Alevi olan kişi kendini Müslüman hissetmiyorsa, ki bence dünya üstünde kimse Müslüman olmamalı, o zaman biz de bireysel anlamda o kişiyi Müslüman olarak görmeyiz. Lakin bunu Alevi toplumunun geneline yaymamız hata olur.

ben hem alevi hem sunniyim hem de mezhepsiz

bunu aleviler de tartışır kendi arasında. Hatta aslında mecusilikten geldiğini alevi kelimesinin kökeninin alev olduğunu savunan da var.
Ben alevi bir aileden gelen ateist olarak, aleviliğin aslında islam olmadığı sadece baskıdan kurtulmak için islam kılıfı ardına saklanan ayrı bir din olduğu kanaatindeyim. Tabii şu da var bir kişi ben müslümanım ve benim yorumum budur diyorsa o kişi müslümandır benim gözümde. Din ölçülüp tartılacak bir şey değildir sonuçta tamamen kişiseldir.

put yasak tasvir yasak. aleviler kutsal zatları tasvir ediyor. müslümanlar da kara bir binanın etrafını dönüyor 7 defa, kara bir taşa yüz sürmek için birbirini eziyor, ve hatta "şeytan" taşlıyor.
farklılıkta çok benzerlik var.
inançsız birinin gözünde hiçbirinin öbüründen farkı yok. aleviler biraz daha kafa tabii.

@nyist_ + @turuncu tonlarda:
hiçbir alevi mi? aleviler içinde okudum ve kültürlerini biliyorum yeterince. ayrıca, o entry'yi yazan aleviyse yine teorin çökmüyor mu? sonuçta "kabe'nin etrafında umarsızca dönen müslümanlar..." diye ifade var orada. kabe alevilerin kabe'si değil mi? ayrıca "müslümanlar" diye ayrıca ifade edilirken aleviler içine girmiyor mu ki özel olarak ayırıyorlar?
-------------------


ayrıca hem alevi hem de ateist olduğunu iddia eden, kuran'da gusül abdesti olmasına rağmen "yo, biz gusül abdesti almıyoruz. kişi kendisinin temiz olduğunu hissederse yetiyor" diyen alevi arkadaşlarım da oldu. ateistlerin nedense en çok alevi kültürünü her şekilde savunmalarına hayret ettim.

@godoşu beklerken: yahu meraktan soruyorum. alevilik kültür mü, yoksa mezhep mi diye. yoksa hzl ali düşmanı değiliz haşa. çünkü zaten sahabileri de severiz, peygamberimizin yoldaşlarını da. ama hiçbir sahabeyi peygamberimizin üstüne koymayız ki. ayrıca tarihteki yanlışlar, şu an yapılan yanlışları veya olayları sorgulayamayacağımız anlamına mı gelir?

ünlü devrimci ve alevi ozan, "emekçi" roll dergisine bu konu hakkında açıklama yapmıştı. artık aleviler, aleviliğin ayrı bir din olduğunu itiraf edebilmeli diye. hatta alevilin 5000 yıllık tarihi mi ne diye de bir kitap çıkmıştı bir ara.

aslında bir din, fakat islam database'ini kullanıyor diyebiliriz. bir başka yönü de göçebe türkmenlerin official müslümanlık yöntemi olmasıdır.

şii sünni diye de bir ayrım var ve millet birbirini öldürüyor bu farklılıktan ötürü. bundan yıllar sonra alevilik de kendi başına buyruk farklı bir oluşum halini alabilir. halbuki en başta sadece müslümanlık vardı, öyle de kalmalıydı. ne diye böyle dallandı budaklandı yani bunu anlamıyorum. hepsi müslüman tabii sözde.

entryde çarpıklık yok, entry komple çöp. cümleler düşük ne dediği anlaşılmıyor.

yapmamaları kısmı yapmaları olursa biraz anlam kazanıyor.

bir de kabe taşı etrafında dönmek -hac yani- tüm müslümanlara farz. alevilerde müslüman olduğuna göre burada umarsızca dönme fiilini alevilerde gerçekleştirecek. bu noktada sorun var bence de.

50 tane alevi arkadaşıma sormuşumdur şu aleviliği anlatın bana biraz nedir nasıldır naparsınız felan filan,50 side farklı şeyler anlattı bilir bilmez şekilde.
işde aleviliğin en büyük problemide bu.BELİRSİZLİK.

islamın 6 şartı var farzları değil. bunları kabul eden müslümandır. gerisi boş ötesini sorgulamak da kimseye düşmez.

ama aleviyim ayağına ateist olan çok insan var onları saymıyorum.


ayrıca alevilerin yobazlarının yobaz sünnilerden hiç farkı yok.

partizan +1

@angelus +1

Mesela benim babam ve baba tarafındaki çoğu kişi ateisttir, ancak alevi kökenli olduklarından dolayı alevi kültürünü sürekli yaşatırlar kendi içlerinde. Günümüzde bazı kesimler için de yaşam şekli olabiliyor yani.

hiç linç edilmedin hadi gene iyisin. :)

bunu söylemek bize düsmez. ama alevilerin %99'u tıpkı bir ateist gibi yaşar. çoğu islamın ilk şartı olan kelime-i şehadet getirmeyi bile bilmez.

Bunu çok düşünmüşümdür. Şuan inançlı biri değilim ama ozaman muhtemelen muhteşem araştırmalara girişip birine inanmaya başlardım. İnsanların içlerinde bir boşluk olur ve bunu doldurmaya çalışırlar hayat boyu. Muhtemelen odurumda bunu yanlış yerlerde arayıp çok dindar biri olurdum.

"çılgın mısınız lan bunların gerçek olabileceğine nasıl inanabiliyorsunuz?" derdim. hıristiyanların afrika'da kabile kabile gezip, dinlerini pazarlamayı nasıl başardıklarını, ne anlatıp da kanmalarını sağladıklarını hep merak ederim mesela.

etrafta ibadethaneler varsa ve biz fanusta yaşamıyorsak öyle bir şey mümkün olmayacaktır. onu geçtim, insan ille düşünür "nereden geldim, nasıl var oldum" diye; ister dini, ister biyolojik bir sebebe dayandırsın bunu, ille düşünür orijinini.

cık, olmamış bu soru.

ben tüm hayatını fiziğin "eylemsizlik" kuralına göre yaşayan biri olarak bişey yapmaz aynı devam ederdim muhtemelen. böyle gelmiş böyle gider hesabı.

böyle bir şeyin var olması zaten fazla ütopik. önemli olan bu koşullar sağlandığında ne düşündüğümüz. okul kitapların hangisinde yazıyor ki erkeiği tanrı çamurdan yarattı, kadını da onun sol kaburgasında diye? biyoloji kitaplarına ne yazıyorsa o. zaten telvizyonda ve dışarda bu konuda insanları manipule etmeye çalışan o kadar çok insan var ki. işte bu soruda bunların hepsini görmezden geliyoruz. odaklanmamız gereken sonradan kendi çabamızla öğrendiğimiz dogmalara ne kadar bağlanıyor olduğumuz.

dinsiz devam.

Ben agnostiğim. Fakat çevremdeki dincilerden yola çıkarak net bir şekilde şunu söyleyebilirim, bu kişiler çok kesin bir şekilde kendilerine anlatılan dini yoksayar, inananları yanlış yolda olmakla suçlarlardı.

Sadece o dinin mensubu ailede doğdu diye o dine mensup inananların %90'ı. Yani koyu bir şekilde savunma yapan bu kişiler mensup oldukları bu dinin kitabını bile okumuyor genelde.

Örneğin anne ve babam. Babam tamamen müslüman ailede doğup onun kültürü ile büyümüş birisi. Bayram hariç namazı yok. Annem kuran'ı birden fazla kez okumuş, namaz kılan biri. Annem eskiden babam gibiydi. Sonra böyle oldu. Agnostik olduğumdan ikisi ile de kavga ettim. Adeta saldırdılar. Fakat en serti babamdan oldu. Hakaretlere vardı. Babam hristiyan ya da ateist bir ailede doğmuş olsaydı birebir aynı şekilde onu savunacaktı. Annem de babam da kötü insan ya da yobaz. Değiller. Türlerinin (müslüman oluyor bu bizim toplum için) başarılı birer örnekleriler.

İnsanların yapıları böyle. Çoğunluk sorgulamadan ilk verileni kabul edip, sonradan sorgulamaya ve yeni gelenlere karşılar. Bunun ırk ve coğrafya ile alakası yok.

e böyle toplumlar var hiçbir şeye inanmayan adam bir şekilde başka bişiye inanıyordur, ahlak, iyilik, kötülük vs gibi ona devam eder. oo biri dedi cehennem diye bir yer varmış hepimiz yanacakmışız ben namaza başliyim pazarlarıda kiliseye giderim buda dan af dilerim falan diye düşünmüyor onlar.

açık konuşayım, o yaşa kadar hiç duymayıp ondan sonra duysam "voaaa" der ve etkilenip karıştırırdım biraz. dinin hiç olmadığı bir yerdeysem eğer, dinin sebep olduklarını da bilmezdim ve dolayısıyla "allahuakbağğaarr" diyerek kafa kesen müslüman imajı oluşmazdı kafamda, veya ramazan'da yemek yediği için dayak yiyenler...

fazlasıyla mistik ve ilginç bulduğum için kesinlikle incelerdim. karakter olarak birilerine yaslanmaya, daha "güçlü" bir şeye ait veya onun korumasında hissetmekten hoşlanmaya yatkınımdır. dolayısıyla "olm allah varmış lan" deyip bir dine mensup olurdum gibime geliyor, mevcut karakterimi göz önüne alırsak.

işin açığı, çok dindar bir ailede büyümeseydim yine hala "sözde" de olsa müslüman olurdum diye düşünüyorum. ancak çocukken din hakkında çok fazla şey okumak ve görmek zorunda bırakılınca, bu dincilerin cartların curtların kamplarına ve okumalarına falan gönderilince zamanla soğudum ve nihayetinde istifamı verip çıktım.

türkiye gibi bir coğrafyada yaşıyorum. o konuda sıfır olsam bile allah'ın günü beş vakit ezan sesi duyuyor ve cami görüyor olurdum. ister istemez de gider sorardım bu iş neyin nesidir diye.

bir şekilde inanma ihtiyacı, dayanılacak bir kudret aramaya iterdim kendimi de 25 yaş da çok uç bir örnek olmuş. bari 15-16 deseydin.

zorlamayım, bu coğrafyada yine müslüman olurdum. gevur ellerinde doğsaydım da kuvvetle muhtemel gayrimüslim olacaktım.

yanlış bilmiyorsam islam'a göre din size tebliğ edilmediği zaman sorumlu değilsiniz, yani dinden kitaptan hiç haberi olmayan biri ahirette soruları köprüyü falan pas geçebilecek

www.youtube.com
işte bu ilk kabilelerdeki gibi olmak isterdim, konuyu bilmemek en güzeli o yüzden durduk yere biri bana gelip dini anlatsa, sorumluluk altına soksa ben de kuran okuyup yukarıdaki olayı öğrensem bir dini seçmeden önce beni dinle tanıştıran kişiyi ateşe verirdim ondan sonra da birini seçip kaybolan yılların korkusuyla yobaz olurdum ondan sonra din kardeşimi yaktığım için pişman olup tövbe eder bu sefer de inanmayanları ateşe verirdim

25 yaşına kadar değil de bayağı bir yaşıma kadar ben de dinle ilgili bir şey görmedim. Çocuklar arasında oyunlarda konuşulmazdı, evde de konuşulmazdı. En yakın cami de uzaktı, çok ezan da duymazdım. konusma ben konusuyorum daha bitirmedim'in dediği gibi çok da bir açıklama almazdım sorsam bile. Açıkçasoı Taş Devri, Casper falan varken de ilgimi çekmezdi ve umrumda olmazdı hiç. Çevremde de çok inançlı insan yoktu. Sadece bir komşumuzun kızı "Okula gidiyorum" demişti, defterinde "İmanın Şartları" falan yazıyordu. Anneme sormuştum, "Niye Ayşe ile bizim derslerimiz aynı değil" diye; o da "O Kuran kursuna gidiyordur" demişti. "Peki, o da ona gitsin" diye de sallamadım.

İlkokul öğretmenimiz ateistti (bunu bir 10 yıl sonra anladım), ortaokulda din dersine Coğrafya, Fizik öğretmenleri falan girer, bizi boş bırakırlardı veya kitap okuma dersleri olurdu; sessiz sessiz kütüphaneden aldığımız kitapları okurduk. Lisede ise Müzik öğretmeni giriyordu, o da solcu, sendikalı ve ateistti. Hafta sonu senfoni orkestrası konserlerine ve konçertolara gidersek Din 5 gelirdi, gitmezsek 4. Orta Öğretim Başarı Puanı önemli olduğu için giderdik. Sonrasında da bize akımları, bestecileri falan anlatırdı öğretmen. Genelde onu da dinleyen olmazdı da, benim hoşuma giderdi. Lise sondayken, bu sefer Matematik öğretmeni girdi derse. O da "ÖSS'ye çalışın hadi" der, bırakırdı. Bu konuda sadece bir yaz tatilinde 10 dakikalık bir konuşma geçmişti yaz tatilinde arkadaşlarımla. Bir arkadaşım "Ben inanmasam da olur bence, hayatımda bir şey değişmez" demişti, başka bir arkadaş "Yok, ben inanmak istiyorum" demişti. İkisine de katılanlar katılmayanlar oldu; sonra yakantop oynamaya devam ettik, konu da orada kapandı.

Sonuç olarak, üniversiteye geldiğimde din bilgim "Günde 5 kere ezan okunuyor. Bazı insanlar oruç tutuyor, bazı insanlar tutmuyor. Tutana da tutmayana da saygı göstermek gerek"ten öte değildi. Açıkçası merak etmemiştim de, umrumda değildi. Hayatımda bir boşluk hissetmedim, "Nereden geldik, nereye gidiyoruz" sorularının cevaplarını bilmesem bile bu tarz tartışmalar ortaokul-lise yıllarımda bazı derslerde yapılmıştı ve birtakım belgeseller izlenmişti. Aldığım cevap tatmin etmemişti ama açıkçası alternatiflerinden daha mantıklı geliyordu. O da bir sonuca bağlanmadı ve bağlanmasını beklemiyorum da.

Diyelim ki şu saatten sonra elime bilcümle kutsal kitaplar geçti. İki şey yapabilirdim sanırım. İlki makale hakemliği yapan insanım, kitapları da oturur değerlendirirdim. Büyük olasılıkla "Bu nereye dayanıyor", "Kaynak göster", "Kanıtla" gibi çizgiler çekebilirdim. İkincisi ise, ki büyük olasılıkla bunu yapardım, okur okur, "Bunun burası güzelmiş, şunun şurası güzelmiş. Dur bakayım bunlar nasıl oluyor" bilcümle dinlerden bir aranjman yapardım.

Simdiyle ayni olurdu. Zira dediginiz durumu 17 yasimdayken kendi kendime uyguladim. En bastan arastirdim, dusundum, sorguladim ve secimimi yaptim.

çocukluğumun net hatırladığım kısımları var, o zamanlar ben animisttim. islamcılar, hacı dedem, anam babam, laik tcnin din hocaları, zorunlu din müfredatları vs cayırtı yapmasaydı bildiğin şamanist olurdum o kadar zamanda.
muhtemelen şimdiki gibi ateist olmazdım. ya da çok geç evrelerde olurdum. ama kurumsal tektanrılı dinleri pek benimseyeceğimi falan sanmıyorum.

acentayla muhtemelen daha rahat olur ama boş yere para verme bence. vfs global diye bir şirket var onun sitesinden gerekli belgelere bak hazırla kendin. sonra randevu al git. oraya her türlü para vermek zorundasın zaten. ekstra para çıkmasın cebinden derim ben.

teşekkürler cevap için. Peki ne kadarlık bir ücret alırlar? 2 kişiyiz.

vfs tam olarak ne kadar ücret alıyor bilmiyorum internet sitesinde yazıyordur muhtemelen, araştırırsın 2 kişi için vize harcı hariç 150-200 tl arası bir fiyat olur tahminimce

edit: hollanda için kişi başı 68 tl imiş

yalnız bazı ülkeler konsolosluktan başvuruyu kabul etmiyor illa vfsden ya da idatadan başvurmanı istiyor. hollanda da öyle olabilir bir kontrol et.

çok teşekkürler cevaplar ve yardımlar için.

aşk: asla sevdiğimin canını yakmam daha.

iş: asla paramı almadan malzeme sevk etmem.

arkadaşlık: bir yere kadardır, annen ve eşin dışında gerisi yalandır, her koyun kendi bacağından asılır.

en güzel tecrübe: dürüst olmak her zaman kazandırır, kaybettiğini sansan da.

ağır sado-mazo işleri sevdiğim için bi' hatunun kölesi olmuştum. ilişkimizin dinamikleri gereği beni önemsememesi, bana değer vermemesi falan oldukça doğal şeylerdi. dolayısıyla ilgisizliğinin, sevgisizliğinin ilişkimiz adına "olumsuz" bir şey olduğunu fark edemedim.

sanırım gençliğimin en güzel 1.5 senesi benimle buluşmayı reddeden, "belki bu şekilde gelir" deyip yoklukta yüz küsür lira verip aldığım konser biletini de "ben bu müzik türünü sevmiyorum" deyip yakan bu kadını hayal etmek, onun peşinden koşmak, ona bir sürü yazılar falan yazıp öyle ruh hastası gibi yaşamakla geçti.

bu süreçte benimle birlikte üniversiteye başlayan arkadaşlarım derslerini verdiler, stajlar yaptılar, pek çok insan tanıdılar, ne bileyim sevgilileri falan oldu bir şeyler yaşadılar vesaire. ben bu kadının üzerimde yarattığı psikolojik yıkım dolayısıyla insan içine bile çıkamaz hale geldim. kimse hiçbir şey bilmiyordu ama ben onlar gözüme bakar da bir şey anlar diye insanların gözünün içine bakamıyordum. bakkala gideceğim zaman oscar törenine çıkmış kadar heyecanlı ve gergindim.

yalnız olmadığımı biliyorum. bu tarz eğilimler pek çok insanda var. yani daha doğrusu, azımsanmayacak kadar insanda. "düzgün ve normal bir hayat yaşamak" kaygısıyla bu tip işlere hiç cesaret edememiş ya da gönlüne göre birini bulamamış olan arkadaşlara benim tek bir önerim var: asla ama asla denemeyin bile. genç bir kadının böyle bir şeyle sizi mutlu etmesi imkansız. olan tek şey şu, götü kalkıyor ve sizin ilginizle egosunu tatmin edip sktir olup gidiyor.

velhasıl gençliğimin en güzel dönemini bir kadının kölesi olmaya çalışıp, sanırım buna bile layık görülmeyerek, bunu bile beceremeyecek harcadım. bunun yarattığı psikolojik yıkımı, insanın kendi kendini bitirip kafayı yeme noktasına gelmesini falan yaşamamış olan anlayamaz. yani o kadar küçültücü, insanı aşağılık hissettiren şey sayısı azdır sanırım. 20 yaşında millet neler yapar, bizim uğraştığımız işe bak aq.

valla hayatı kasmayacaksın çok da şeapmamak lazım. kendini sıkıntıya soksan da aynı yere varıyorsun yine. en güzel tecrübem bu.

arkadaşlık: hiç bir zaman vazgeçemeyeceğin bir arkadaşın olmasın.en iyi arkadaşın kendin ol.önce kendini sev. kendine güven. kendine hediye al.

Hiç kimse vazgeçilmez değildir.

Hayatta istediğin kadar iyi arkadaşların, ailen, eşin olsun yalnızsın. Kendi çarene bak.

İstediğin bir şey var ve önünde bin tane engel var. Şikayet edip durmak inanır mısın bir sike yaramıyor. İlk adımı atmak ve her gün tek bir adım dahi olsa atmak önemli.

Bir insanın elinden her şeyi alınabilir, bir şey hariç: başına ne gelmiş olursa olsun olaylar karşısında takındığı tavır, kendi yolunu seçme özgürlüğü (duyuruda sıkça tavsiye edilen bir kitaptan kabaca çevirdim, İnsanın Anlam Arayışı - Victor Frankl )

Genel olarak kınamamaya çalışmayı ve tükürüklerin paşa paşa yalanabileceğini öğrendim. Yine de bazı şeyler bana çok uç geliyor, onları da kabullenebilsem ne kadar güzel olur. Buna bağlı olarak, yapılabileceklerin kişilikle sınırlı olabileceğini öğrendim. O yüzden bir şey yapamazsam kişiliğime çamur atıyorum, "Ben değil, kişiliğim elvermiyor" diye. Sonra bakıyorum aynı sorumluluk elimde patlamış, yani aslında o kısımda pek bir şey de öğrenememişim. Bir de şunu çok seviyorum, ben değişmediğime göre kimseyi de değiştirmeye çalışmamam gerek. Sonuçta ben bir kişiyim, kalan insanların sayısı daha çok. Daha bir kişiyi değiştiremiyorsam, kimseyi değiştirmeyi beklememeliyim. Bir de güvenin atla deve olmadığını. Herkese her konuda güvenemem, bir kişiye de her konuda güvenemem ama herkeste güvenebileceğim bir konu çıkar. "Chaotic neutral" değilse.

Ask icin konusursak: genc yaslarda illa mukemmeliyetci olup cok fazla secici olmamak lazimmis. Lisede oyle veya boyle deneyim edinmek lazimmis. Sonra yas ilerledikce iyice tutukluk artiyor bir bakmissin butun bir gencligim yapayalniz birbasina geçmiş. Kafayi siyirma noktasina gelmissin. Millet neler neler yapar sen sanki köşede kıyıda görünmeyen hayaletsindir artik. O yuzden genclere tavsiyem secici olmayim bencil olum karsi tarafi begenmesenizde deneyim adina kullanin. Bunu yapan arkadaslarim su an cok mutlu

Nihayetinde, yani yasadiklarin ve hissettiklerin ne olursa olsun, hepimiz yalniz gomulecegiz. Bunu sakin unutma.

İlaci birakinca ben de manyaklasiyorum. Yani deva mi bela mi, belli değil. Tedavini aldatma ve ilaclari Kadana gore düzensiz kullanip birakma. Gerçeklik alginin kirilmasina kadar gidiyor isin ucu (tünelin ucu bombok bi yere cikti). Doktora sor"ben bu ilaclari ne zaman ve ne sekilde birakabilicem?" diye. Ses you around.

Aksatma*

Psikiyatrik ilaclari aniden kesince boyle sorunlarin olmasi normaldir. Eger normal tedavi seyrinde doktor tavsiyesiyle irakacak olsaydin muhtemelen sana dozu azalta azalta yumusak bir birakma islemi yaptirilacakti. Psikiyatrik ilaclarin hasta tarafindan aniden kesilmesi oldukca tehlikeli bu yuzden. Ama sorunu cevaplamasi acisindan: Ani ve negatif etkiler gormen normaldir. Bahsettigin belirtiler beklenen belirtilerdir.

Ilacin ise yaramasi meselesine gelince: Malesef psikiyatrik amacli kullanilan ilaclarin cogu genel olarak semptomlari ortadan kaldirma uzerine calisir. Yani seni tedavi etmez, hayat kaliteni yukseltir. Eger tedavi dusunuyorsan uzman bir psikolog ile terapi daha yerinde olur. Hatta bunu ilaclarla desteklemek de mumkun olabilir. Hastaligin semptomlarini gizlemek yerine kokten tedavi etmenin yolu genelde tamamen veya kismen terapiden geciyor.

Terapi deyince "konusuyon dertlerini anlatiyon nasil tedavi olacak oyle?" diye dusunme. Farkli psikolojik sorunlar icin uzman psikologlarin uyguladigi farkli terapi yontemleri var. Ornegin bilişsel terapi gibi (CBT olarak da geçer). Bu terapilerde konuşma yoluyla, psikologun yonlendirmesiyle kafana yerlesmis yanlis dusunce örüntülerinin biliçli olarak incelenmesi ve telkin / ikna yoluyla değiştirilmesi amaçlanır.

psikiyatrik ilaçların olayı bu sanırım. bağımlılık tarzı bişey yapıyor bırakınca boşluğa düşüyorsun ve o boşluk 'la ilaç işe yarıyormus keşke bırakmasaydım' demene neden oluyor. aslında bence kendii kendine yenebileceğin bir sorunsa ilaca hiç girmemek lazım. girdiysen de çıkman lazım. çünkü bu işin sonu yok. kullandığın sürece her şey çok güzel kullanmayınca dünya çekilmez bir yere dönüşüyor. ilaç hayat kaliteni yükseltyor olabilir ama vücuduna çok fazla yük oluyor onlar ve ilaca bağımlı yaşamak güzel bir şey değil. bırakma olayını kendin yapmaz da kontrollü bırakırsan manyağa dönüşmediğini hatta aslında hiçbir zaman manyak olmadığını farkedersin. ve inan ilaca bağımlı olmanı anlamsız kılacak derecede güçlüsün.

turuncu, cevap için teşekkür ederim ama ben sıradan bir vatandaş olarak bu yaklaşımı çok sağlıksız buluyorum işin açığı. ilaç firmaları yutalım da bağımlı olalım diye milyonlarca dolarlık bonibonlar üretmiyor. uzun süreli ilaç kullanımının hatta direkt olarak ilaç kullanmanın zararları vardır, buna lafım yok. ama bazı psikolojik problemlerin çözümünde denklem çok basit: beyinde bir şey ters gidiyor. dışardan bir şey verip, o ters giden "şey"i dengeliyorsun.

insanlar her türlü psikolojik sorunu atlatabilecek kadar güçlü değil, ben buna inanmıyorum. ilgili, iyi bir psikiyatrist ve psikolog eşliğinde alınan psikolojik tedavinin de işe yarayacağını düşünüyorum ki canlı örneklerini görüyorum etrafımda.

ilaç kullanmadan önceki halim şimdikinden daha iyiydi evet ama kullanmaya devam ederken eskisine oranla daha iyi hissediyorum. kalabalık bir caddede insan mı varmış, bana mı bakıyormuş falan iplemeden yürüyebiliyorum mesela. sadece bu ilacı kullandığım için. bunun ne kadar değerli bir his olduğunu yaşamayan bilmez. ömür boyu sabah akşam kullanmaya razıyım kafamı düzeltecekse. benim merak ettiğim, bir haftalık aranın neden bu kadar yıpratıcı bir hasar verdiği idi sadece.

antidepresan birden kesilmez.azaltılarak yavaş yavaş kesilir.birden kesersen öfke nöbetleri yaşarsın ki yaşamışsın. antidepresanların çogu senin vucudunun ürettiği serotonin denen mutluluk hormonunun kimyasıyla oynayarak, o hormonun daha uzun süre kan dolaşımında kalmasını ve daha iyi çalışmasını sağlıyor.dolayısıyla sen hap kullanırken vucudun daha az mutluluk hormonu üretiyor.sonra birden hapı kesince üretilen hormon vucuduna yetmiyor, öfke nöbetine giriyorsun....burdan çıkarılıcak sonuç antidepresanlar öcü değil.her şey yolunda giderken...bi dur bakayım ben bi hafta bu hapı atmıyım bakalım ne olucak diye, kendinle kumar oynama..

tabi ki ilacın sana yardımcı oluyorsa kullanmalısın bişey diyemem. zaten bıraktığında hissedeceğin boşluk ilacın etkisi ve ağırlığına göre ilk bir hafta ilk bir ay gibi zamanlarda oluşup zamanla normal haline döner. kullanıma devam et çok da şeapma ;)

anne olma isteğim hiç yok. anne olsam mükemmel bir anne olurdum ona hiç şüphem yok ama olmak istemiyorum.

32 yaşında anne olmak istiyorum. şu anda 31 im. seneye hazır olurum gibime geliyor. içimde hep yoktu yani şöyle hamile kalmak istiyorum ama doğurmak istemiyorum. sadece hamileliği yaşamak istiyorum. ama tabi sonunda doğacak bir çocuk var. çocuk sevmiyorum ama doğurduktan sonra hormonlarla elbet severim gibime geliyor uhrjdks

bu sene başladı, yaş 26.

Son bir yildir coşagelmis durumda.
26 yasim

Cocuk cok buyuk sorumluluk. Hic bunu gozardi ederek "anne olmam lazim^^" duygusalliginda yaklasamadim. Kendi ailevi sıkıntılarim da bunda etkili olabilir.
bi gun belki ama iyi bir baba adayi bulana kadar hayir.
Yas 23.

daha önce hiç aklımdan bile geçmezken o coşma durumunu 28-30 arası yaşadım
hatta kronik bir hastalığım var, ilaç kullanıyorum ya anne olamazsam diye kendi kendime bi sürü skıntı bile çıkarttım (kullandığım ilaç o kadar aman aman riskli bişey değil aslında benim kuruntum)
kadınların bu konudaki her türlü düşüncesini mazur görürüm o yüzden
şimdi ne düşündüğümü ben de bilmiyorum ortalıkta bir baba adayı yok o belki yüzden sakin, dingin bir haldeyim biraz da koyverdim galiba :) bi plan yok.

Son 5-6 aydir bahsettigin konulara iliskin sorgulamalar yapiyorum ama daha once hic dusunmemistim ve bi istegim yoktu.
yas 26

Hiç. İlla olacaksa minimum 30. Araya kesinlikle girmemesi gerek.

28 yaşındayım. bugüne kadar hiç anne olmak istemedim. hiç isteyeceğimi de sanmıyorum. hele ki 6 aylık bir teyze olarak durumun vehametini kendi gözlerimle gördükten sonra gönül rahatlığıyla asla diyebilirim

Önümüzdeki hafta 21'e gireceğim. Elimde olsa hemen yaparım.

29'um sanırım son iki yıldır falan anne olmayı çok istiyorum. 35'ime kadar da olmalıyım diye düşünüyorum.

Hic istemedim, hala istemiyorum, isteyebilecegimi de dusunmuyorum
26 yasindayim

Hiç çocuk hayali kurmamıştım , küçüklüğümden beri kedim köpeğim vardı. Evlendikten sonra da aklımda yoktu zamanla oluştu bebek fikri. 30 yasımda doğum yaptım . 35 i geçirmeyin derim duyurunun kadınlarına :)

bana bağlı olacak bir canlının her ihtiyacı olduğunda yanında olabilmem için benim de her anlamda hazır olmam gerek tabi ki. uygun aday olduğu sürece 30 ideal yaş diye düşünüyorum

ilk cocugu 29'umda dogurmak istiyorum galiba. ikinci cocuk ise 32 fln.
belki de gec bile kaldik dogurmaya, genc anne olmak guzel olsa gerek ama iste omur boyu sorumluluk almak, kendi hayatimdan erken yasta feragat etmek biraz korkutuyor. o yuzden 29'u bekliyorum:)

yasim 25,5..

yas:24. dunyaya cocuk getirmek de, anne olmak da istemiyorum gunumuz sartlarinda. ilerde istemekten de cok korkuyorum. cocuklari pek sevmiyorum, o acidan icim rahat su anda ama bazen benim bile bebeklere icimin isindigi vs oluyor, bir de iste ilerleyen yaslarda hormonlar yuzunden istemekten cok korkuyorum. umarim o donemi sirf hormonlar dogrultusunda aslinda istemedigim bi karar vermeden atlatirim :D objektif olarak bakinca da anne olmanin dogru zamani ile ilgili celiskili dusuncelerim var, cocuk acisindan dusununce arada az yas farki olmasi daha guzel geliyor (Gilmore Girls tarzi bi iliski), ama anne acisindan bakinca da genc yasta anne olmak kotu, her seyi yasayip, kendi hayatini bitirip baska biri icin yasamaya hazir olunca anne olmali bence bi kadin.

23. 30'dan önce anne olmak istiyorum. hem aradaki yaş farkı çok olmasın, aramızda anlayışlar açısından uçurum olmasın diye hem de genetik olarak erken menopoza yatkınlıktan dolayı.

Yaşım 24. Anne olma isteğim hiç yok ama 30'dan sonra olmak istemezdim sanırım. Karışık işler valla. Amaan sağlıklı olsun da :p